Ég er orðin alveg fjarskalega morgunfúl. Í morgun leit ég út eins og fólkið sem sparkar í ketti þegar ég þrammaði urrandi í strætó. Þegar ég kom í skólann öskraði ég líka á þann sem tilkynnti mér að fyrsti tíminn hefði fallið niður. Eins og ég er geðgóð yfirleitt.

En þegar ég var sest í sófann í skólanum var ég bara fegin að hafa skemmtilegt fólk til að tala við. Og kaffi í ofanálag. Alveg sama þótt ég þyrfti að slæpast í hartnær tvær klukkustundir áður en ég þurfti að mæta í tíma. Kannski ætti ég að taka morgninum með meiri bjartsýni hér eftir.